Emanuel, bo tak brzmiało jego prawdziwe imię (dane mu na chrzcie), mimo krępej budowy ciała odznaczał się niezwykłym duchem. W Uzasadnieniu metafizyki moralności, pisze on o "boskiej woli", do której osiągnięcia miał dążyć człowiek poprzez podporządkowanie się imperatywom kategorycznym (czyli zasadom jego własnej woli):

"(…) dla boskiej, i w ogóle dla świętej woli, imperatywy nie posiadają ważności; powinność jest tutaj nie na miejscu, ponieważ wola już sama z siebie jest z konieczności zgodna z prawem. Z tego powodu imperatywy są tylko formułami, mającymi wyrazić stosunek obiektywnych praw woli w ogóle do subiektywnej niedoskonałości woli tej lub owej istoty rozumnej, np. woli człowieka."

Nie zatrzymujmy się jednak na człowieku i pójdźmy o krok dalej w stronę tego co jest ostateczną możliwością, tego co już nie ludzkie, ale arcyludzkie. Nie ma w tej możliwości wywyższenia ani skromności, jest tylko prawo wypełniające kompletnie bieg życia.

Obiektywne prawo woli stanowi dla Kanta harmonię: władzy intelektu i świata zmysłowego. Świat zmysłowy podporządkowany zostaje intelektowi, co nie przemawia na rzecz równowagi owych sił, jest raczej pełnym podbiciem ciała przez umysł. Dlatego jakkolwiek Kant ma dobre przeczucia co do obiektywnego świata woli, trudno zgodzić się z jego metodą :)

Tak stoimy zawieszeni pomiędzy: tym co absolutne, a tym co względne. Nie mogąc nic więcej dodać do tych możliwości. Czyniąc to bowiem już decydujemy się na pewien punkt widzenia, tracąc jednocześnie to co nie odnosi się do niczego.

Żeby wyrazić się bardziej precyzyjnie przywołam pewien eksperyment myślowy. Wyobraź sobie, że twój centralny układ nerwowy traci połączenie ze wszystkimi zmysłami. Zanika granica między tym co zewnętrzne, a tym co wewnętrzne. Uczucie to można przyrównać do doświadczenia „oceanicznej przestrzeni”, z tą tylko różnicą, że jest ono iluzją. Stanowi wynik zakłóceń między sygnałami docierającymi do twojego mózgu. W medytacji stan ten osiąga się przez „jednoupunktowienie” uwagi, w miłości przez zapomnienie o sobie, w modlitwie, poprzez adorację.

Powyższy opis jest względny, jakkolwiek przedstawia „kształt jabłka”, nie jest wstanie wyrazić jego smaku. Tylko w pryzmacie czegoś Innego można kwestionować doświadczenie duchowe. I poddawać w wątpliwość to co oczywiste.

Zaprzeczyć prawdzie chcąc być wolnym od jej skończonego wymiaru, określającego wszelką niewiadomą poprzez rozumienie. Prawda jest dla mnie śmiercią, wypowiedzeniem się świata, która przez ostatnie słowo nadaje sens dążeniu człowieka. Prawda jest końcem dialogu będąc porozumieniem między stronami. Człowiek przestaje mieć już cokolwiek do powiedzenia, gdy wszystko rozumie się samo przez się. To właśnie ta samoistność prawdy stanowi zaprzeczenie poszukiwania. Jako idea tkwiąca w umyśle, wyznacza granice dla myślenia. Jest drogowskazem wytyczającym drogę, odbierając nie tylko możliwość wyboru, co w ogóle możliwość jakiegokolwiek innego bycia.

Jest wroga wobec tolerancji, odmienności, poróżnienia, nadając im wymiar absurdu i chaosu.

Prawda jest śmiercią przeciwstawną wobec wolności. Jest jednomyślnością, która utraciła zdolność do współistnienia, stając się totalitarną jednością.

Nazwijmy ją Bogiem, Buddą, Przemożnym Sensem, który przemawia przez cały świat. Kto posiada jeszcze dość odwagi, by mu (prawdzie) zaprzeczać, by zaprzeczyć samemu sobie?

„Proszę więc Boga, by mnie uwolnił od Boga!” Mistrz Ekhart

Nastała chwila wytchnienia i znów mogę powrócić do mych wpisów na temat nieznanego i nieznanych, zupełnie niedorzecznych słów, które rozumie tylko ten (o-la-boga), kto się w nich zapomni. Trochę, jak na wycieczce w lesie.